"Wiatr wieje, dokąd chce, i szum jego słyszysz, ale nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd idzie; tak jest z każdym, kto się narodził z Ducha" (Jan 3:8). Po części o mnie, po części o tych, których kocham, po części o tych, których mijam i utracić nie chcę bezpowrotnie. O kolorach życia i prawdzie. Z Nim.
Dzisiaj znów to odczułam. Jakbym była bohaterką powieści.
Pożółkłe i pobrązowiałe liście snuły się poboczem drogi, gdy jechałam
autobusem, wpatrzona w drzewa, wpatrzona w te liście. Tak jakby ktoś właśnie o
tym czytał. Że ona jechała. Ja byłam tą "nią".
Takie momenty jeszcze w podstawówce pozwalały mi przetrwać
najtrudniejsze chwile. Gdy obowiązki były nie do zniesienia, uciekałam w świat,
który nie istniał. Nie po to, by uciec również od odpowiedzialności. Lecz by
zmniejszyć choć trochę ciężar życia. Pamiętam, jak przed klasówkami nuciłam
piosenkę AMJ o Joszku Brodzie. Moment, i już mnie nie było wśród uczniów. Byłam
wolna.
Dzisiaj to samo odczucie powróciło, choć nie jest już w
stanie zagłuszyć bólu. Może co najwyżej dać sekundę oddechu. Od zachwytu nad
kolorem liści do momentu świadomości, kim jestem i gdzie jestem, zdarza się
chwila wytchnienia. Czy to sekunda, czy to jej ułamek, jestem za ten czas
wdzięczna.
Ja - bohaterka powieści. To daje złudną nadzieję, że jeszcze
się obudzę - bazgram na kolanie, na odwrocie pocztówki. Bez adresata.
Rozpoczęłam pisanie nowego bloga, na który Was bardzo serdecznie zapraszam! Tutaj piszę bardziej osobiście, tam raczej obserwuję świat i piszę o innych. Oczywiście tu nadal będę publikować posty, jak zawsze z zamiarem, że częściej, choć pewnie krócej. A może bardziej multimedialnie? Zobaczymy, co z tego wyjdzie. W każdym razie, zapraszam również na adabrowska.com!
Pięć lat temu to ja błagałam o więcej. Bez względu na cenę, bez względu na koszty. Płacząc prosiłam o życie, w którym będę mogła poświęcić się w stu procentach Bogu. By nie żyć jak wcześniej, życiem, któremu brakuje sensu.
Dziś patrzę na świat i widzę brzydotę i piękno. Tak samo, gdy patrzę na siebie. Ja też z łatwością wygłaszałam sądy. Ale teraz wszystko wydaje mi się względne, jak dawno temu, gdy jeszcze nie znałam prawdziwego Boga. Można spaść z małego schodka i stracić życie, utopić się w kałuży. Można zwycięsko wyjść ze sztormu i cudem przeżyć upadek z dziesiątego piętra. Można iść spać, planując całe życie i rano się nie zbudzić.
Mój Bóg nadal nim jest, choć ja to już nie ja.
Teraz mam tylko dziś. Bo to, co było rozrywa serce. Bo to, co będzie jest dla mnie tylko tym, co się już nie wydarzy.
Są ludzie, dla których ta szczerość może być potrzebna. Nie jestem silna. Niech już nikt tak nie mówi.
Dziś podziwiam nasze szaleństwo, bo potrafimy kochać bez żadnej przyczyny. Rezygnujemy z tego, co jest naszym oparciem, bez żadnych obietnic, bez podpowiedzi, gdzie iść. Liczy się tylko chwila czystej radości.
yael naim
today
today I'm looking at the world
and I see ugliness and beauty
neighbours
an angel lives inside a liar
and he doesn't even know
that he has all this inside him
it's been seven years since I've been looking for
and I was crying for more
today I'm taking back my words
'cause I've judging everybody
so easily
instead, I show you who I am
a liar, an angel, a generous egoist genius
coward
it's been seven years since I've been looking for
and I was crying for more
today I'm looking at our world
and I think choices are everywhere
every second
we choose to love, choose to hate
choose to lose or win
to take a risk or to give up
'cause it's been seven years since I've been looking for
and I was crying for more
it's been seven years since I've been looking for
and I was dying for more
today I'm celebrating our insanity
'cause we are loving unreasonably
we lost our hold
no promises
no signs of where to go
just a pure moment of joy
it's been seven years since I've been looking for
and I was crying for more
it's been seven years since I've been looking for
and I was crying for more
Sto razy myślałam, czy o tym napisać tutaj. Setki ludzi modliło się, by był zdrowy. Dziękuję. Setki są teraz ze mną. Dziękuję.
Mamy swoje plany, które nie uwzględniają śmierci. Ani naszej, ani bliskich. Cierpkie jest jednak życie i już wiem zbyt dobrze, że może się skończyć ot, tak. A czyjaś nieobecność już do końca życia będzie ciążyć.
Ani jeden dźwięk nie wydostanie się już z jego ust. A głównie się śmiał.
Utrata jest wpisana w ludzkie życie.
Nie wierzę, że już nie ma tutaj T. Że nie wpadnie o 22 na parówkę i herbatę w kubku 0,7 l. Koniecznie słabą i koniecznie z dwoma łyżeczkami cukru. Na pół godzinki, a będzie siedział trzy. Jak mogę uwierzyć skoro jeszcze przed trzema miesiącami planowaliśmy wakacje. Skoro w tamten piątek mówiliśmy jak to będzie, gdy już wyzdrowieje.
Gdy stałam nad trumną z jego ciałem nie rozpoznawałam w nim mojego T. Już go tam nie było. Ale i tak nieustępliwie czekałam aż otworzy oczy. A za mną pół tysiąca ludzi. Nawet połowy z nich nie zdążyłam poznać.
17 maja wyszłam ze szpitala i powiedziałam mu, że wrócę za trzy godziny. W międzyczasie dostałam telefon od jego brata. Wróciłam szybciej.
Otwieram rano oczy i kilka sekund zabiera mi uświadomienie sobie, co się stało. I za każdym razem boli tak samo.
Gdy czasem płakałam mówił, że można płakać tylko wtedy, gdy ktoś umrze. Dziś mogę wylewać łzy do woli. Ale to już niczego nie zmieni.
Śmierć ukochanej osoby można przeżyć na dwa sposoby. Nigdy się z nią nie pogodzić i stać się zgorzkniałą zranioną osobą. Odwrócić się od Boga i Go obwiniać. Albo inaczej. Nigdy się z nią nie pogodzić i dziękować Mu za wszystko. Dostrzegać ludzi bardziej niż dotychczas. Dawać siebie innym, bo już siły brakuje na egoizm.
T. chwali Boga w niebie. W końcu i on, i ja do ostatecznie do tego dążyliśmy. Tyle że ja jeszcze muszę być tutaj. I chwalić Boga na ziemi. Czasem zdarza nam się mówić, że życie w ciele to tylko chwila, a dla nas bardziej realne jest życie wieczne. Tyle że ja już nie mam wyjścia i nie tylko mówię. Ja muszę tak żyć.
T. śpi. Lubię tak o nim myśleć. Spotkamy się, najpóźniej za jakieś sześćdziesiąt lat.
A tu... mam świat zbudowany z naszych wspólnych planów, który już zawsze będzie tylko naszym snem. I mam nasze marzenia, które wymagają jeszcze sporo pracy.
„Kto sedna opowieści doszukuje się w przestrzeni między utworem a tym, kto go napisał - ten błądzi. Szukać należy nie między dziełem a autorem, lecz raczej pomiędzy tekstem a jego odbiorcą.” - pisze w „Opowieści o miłości i mroku” mój ukochany Amos Oz. I dalej wyjaśnia: „Każde dobre dzieło literackie zaprasza nas w gruncie rzeczy, by przyjść i dostawić głowę do postaci takiego czy innego Rogoźnikowego stwora [ma tu na myśli tekturowe postacie z wyciętym otworem na twarz, gdzie można włożyć głowę i zrobić sobie zabawne zdjęcie], zamiast jednak wpychać tam głowę pisarza, jak czyni powierzchowny czytelnik, warto chyba przełożyć przez otwór własną głowę i zobaczyć, co się będzie działo.”
Co się będzie działo. W tym zdaniu odkryć można całe pokłady ekscytujących wydarzeń z przyszłości. Czy to nie wspaniałe, że za kilka dni możesz poznać człowieka, który wywiezie cię za dwadzieścia lat na inny kontynent, gdzie spotkasz ludzi mówiących w obcym języku zapomniane przez świat opowieści? Dla mnie z pewnością.
Gdy czytam książki w ich bohaterach dostrzegam i siebie. Są one trafniejszymi obserwatorami niż inni ludzie, którzy zwykle mówiąc o tobie, opowiadają o sobie. Jedno zdanie i już wiesz, że ty też tak byś zrobił, ty też byś odmówił, poszedł, tak powiedział. Książka to jak czarno-biały film z mojego życia. Tnę go i obrabiam. I odkrywam, kim jestem.
Zaskakuje mnie, jak podobnie myślą ludzie. Fragmentami, bo z całości tych myśli powstają tak odmienne ludzkie stwory. Ale te najmniejsze odczucia jednak bywają podobne. I chyba im więcej wspólnych podobnych elementów, tym większa szansa na bliskość.
Szukam. Jak zwykle. Po tym, co mnie porusza, szukam swojej drogi. A jestem wciąż zachwycona tym samym. Beznadziejnie z zapartym tchem przypatruję się ludziom i milczę, konstruując w myślach opowieści. Ale tak naprawdę od wielu miesięcy brakuje mi ładnie połączonych wyrazów, słów brzmiących na jeden trafny sposób, które układałby się jak wstążka o kolorach wrzosów między włosami stron.
